Waar vroeger iedereen wat milder was, zijn we tegenwoordig een bitse betweterige groep bittere mensen. Niet iedereen is zo, uiteraard, maar wel een groot deel. En dan maak ik me zorgen.

Ik kan zo vier dingen aanhalen om mijn mening te staven dat het achteruit gaat.

Laten we beginnen bij trolling. Vroeger had je misschien een enkeling die zich zo vervelend opstelde, nu is het voor sommige mensen bijna een hobby. Het gaat zo ver dat je van sommige commentaren niet eens meer weet of het echt is, of maar ‘voor te lachen‘.

Daaruit volgde volgens mij een plotse groei in satirische websites. Hoewel ‘the onion‘ het al langer doet, heb ik ondertussen al minstens drie zo’n Nederlandstalige websites gezien, waarvan er slechts één hun ‘nieuws’ op een ietwat deftige manier brengt en de andere twee een soort wedstrijd in vulgariteit houden.

Satire is grappig als je de grappen ergens opbouwt. Dan kan je het gebruiken in een context om dingen aan te kaarten, zelfs. Maar als je grappen herleid worden tot pis en kak humor, dan vrees ik voor de intellectuele overleving van onze jeugd. Die link met jeugd komt omdat die websites zo infantiel geschreven en gebouwd zijn dat ik concludeer dat ze geschreven werden door een stel pubers. Dat zie je dan soms ook aan hun weerwoord in reacties, of waren ze aan het trollen?

Dat brengt ons rechtstreeks naar het derde punt. Vrijheid in commentaar. Ik ben voorstander van vrije meningsuiting, maar laten we wel nog even nadenken vooraleer we iets schrijven. Soms is het net alsof de comments deels geschreven worden door een mengeling van xenofoben, homofoben en andere negativisten.

Dat alles aangedikt met de mening dat hun woord het juiste woord is, en zich dan wilt verdedigen tegen een stormloop van onterechte aantijgingen die zich soms gewoon beperken tot scheldpartijen.

Maar het meeste heb ik schrik voor een verergering van het fenomeen ‘anonymous‘. Het concept achter die groep is mij niet volledig duidelijk, maar ik weet wel dat zij als collectief (soms illegale) acties ondernemen, waar ik soms van denk dat het wel terecht was.

Het probleem is dat er geen duidelijkheid is over wie of wat ‘anonymous‘ net is, en daardoor kan een gefrustreerde tiener met zijn persoonlijke haat daden stellen die als straf moeten dienen onder de naam ‘anonymous‘, zonder dat het volledige collectief achter dat idee staat.

Acha, ‘collectief’, ik bedoel maar, een gefrustreerde tiener kan schade aanrichten. Dat doet me dan denken aan heksenjachten, waarbij we randomly naar iemand wijzen en roepen dat het een heks is.

Ik heb dus enkel angsten voor de leden die het recht in eigen handen nemen, en ons berechten op een set waarden die even gesloten zijn als dat van de xenofoben, homofoben en andere negativisten.

Kortom, u las het, ik verloor al lang mijn geloof in de internetmensheid en dus leef en zweer ik ondertussen bij mijn nieuwste motto: never read the comments.

Nu moet ik zeggen dat soms, in dat proces, komen vreemde ideeën naar boven. Dingen waar ik niet noodzakelijk 100% in geloof, maar dat houd me soms niet tegen die te delen.

Vandaag las ik in de krant dat 44% van alle veroordeelde criminelen na zijn straf terug in de gevangenis beland. Ik vind dat vreselijkse cijfers. Tel daarbij dat politie zich naar mijn visie opvallend bezig houd met kleinere dingen, zoals boetes uitschrijven aan mensen die te snel rijden, denk ik soms dat er in onze maatschappij wel wat straffeloosheid heerst.

Dat idee wordt ook ondersteunt door dingen als rechters die geen straf uitspreken omdat de veroordeelde eerder al veroordeeld was, maar die straf nog niet kon uitzitten. Er zijn zo verhalen geweest.

Straffeloosheid, dat zou een ernstig probleem zijn. Dan gaan mensen misdrijven plegen omdat de straf die ze krijgen in vervgelijking veel te klein is.

En op dagen dat ik daarover teveel nadenk, word ik soms voorstander van meer tastbare straffen, waaronder de doodstraf voor zware criminele feiten. Zoals (roof)moord.

En onder andere diefstal mag dan voor mij evengoed bestraft worden door het afhakken van een hand. Een drastische maatregel, misschien, maar het aantal diefstallen zou volgens mij ook zwaar dalen. Enerzijds omdat bestaande dieven een hand missen, en anderen mogelijk afgeschrikt raken door het idee.

Nu weet ik ook wel dat er zoiets is als kleptomanie (dat is toch die ziekte waarbij je compulsief dingen steelt), dus zomaar handen afhakken lijkt daar niet de oplossing.

Het stoort me alleen dat er toch zoveel criminaliteit rondgaat. En enkel boetes de hoogte injagen gaat daar niets aan helpen. Om maar te zeggen dat criminelen wel vaker armer zijn en dan toch niet kunnen betalen. Dat lijkt me een negatieve spiraal. Omgekeerd, een fraudeur, die heeft vaak genoeg geld opzij gesjoemeld om boetes te kunnen betalen.

Kortom, zwaarder voelbare straffen lijken me een ‘oplossing’ om mensen te doen beseffen dat wat ze doen of deden indruist tegen de wetten van de maatschappij waarin we leven. Wetten die we iets meer zouden moeten respecteren, volgens mij.

Maar goed, al het bovenstaande is een vage eerder hypotetische mening, niet geheel onderbouwt, dus een insteek van anderen zou hier echt wel geapprecieerd worden.

Waarom klagen wij zoveel eigenlijk? Nu, als je uitgaat en je zit daar alleen te wezen tussen koppels, dat is niet leuk. Maar je hoeft dan ook niet alleen uit te gaan he.

Een vaak terugkomende reactie was “ik heb geen speciale dag nodig om liefde te proclameren”. Vertrouw me, ik ook niet, maar ik verwelkom het sentiment met open armen. En voor mij ligt dat in lijn met andere ‘speciale dagen’ weren… ‘ik heb geen speciale dag nodig om moeder in de bloemen te zetten’, ‘ik heb geen speciale dag nodig om doden te herdenken’,… etc

Flauw excuus, want enerzijds draait de wereld nog steeds niet om jou, en wat doet het er toe. De dag is er, je kan je er in wentelen en er iets positiefs van maken. Wat denk je van een blind date? Of eens met je beste vriend(in) uitgaan? Die verdienen ook liefde, en er is nog steeds geen internationale vriendschapsdag, denk ik.

En mensen die zeggen dat het te commercieel is, ik denk dat je gewoon even moet stilstaan bij het feit dat we in een consumptiemaatschappij leven. Alles is commercieel. Maar op geen enkel moment dwingt iemand u iets te kopen op valentijn. Valentijn kan enkel dus commercieel zijn als je zelf iets koopt.

In plaats van dus al die “ik haat valentijn”, kan je beter zeggen dat je niet meedoet aan de commerciele kant van valentijn, en kiest voor het uitdelen van liefde in plaats van gekochte prullen.

En liefde, beste vrienden, daar heeft de wereld soms eens nood aan, in plaats van al die haat en dat klagen en onze donkere ingesteldheid. Fuck dat!

Moest je het je afvragen, ik heb lekker gekookt voor een vriend en dan hebben we samen met champagne een film gezien. Het was gezellig, en leuk. Dat was evenveel valentijn voor mij, als wat al die koppels zouden gedaan hebben.

Jammer, denk ik, als ik lees hoe zij gaan stereotyperen dat de klager op twitter er geen idee van heeft hoe moeilijk het is voor fabriekswerkers, en in dezelfde zin gaan zeggen dat hun werk duzend keer moeilijker is dan kantoorwerken. Als het niet fysiek is, dan vooral mentaal.

Zo’n kort-door-de-bocht reacties maken het inderdaad zo, zoals de standaard het neerschreef: ‘Het is een klassenconflict, geen generatieconflict.’

Maar goed, naast al het egoïsme dat ik de afgelopen dagen mocht horen (want studenten die klagen dat ze niet op hun examen raken, da’s pas egoïstisch… en fabrieksmedewerkers die een land plat leggen omdat ze voor hun wél een brugpensioen willen, ook egoïsme), ben ik blij dat morgen de staking weer ff achter de rug is.

En dan nu, zoals aangekondigd in het vorig bericht… vakantie!

Ik trek een week naar de zee en een week naar de zon, en dan ben ik terug, pas op valentijn nota bene. Dat gaat een hele emo valentijn worden. Niet dat ik valentijn vier op de commerciële manier, maar het sentiment dat er achter zit vind ik ‘de max’. (Mijn jongerentaal is niet meer wat het geweest is, begin ik te vrezen.)

Maar dus, emo, omdat je dan net twee weken hebt gefeest, en opeens terug in die auto moet gaan puffen hé. Omdat je in een soort zwart gat terecht komt. Onvermijdelijk. Of zoals ‘Agent Smith’ het zou zeggen: Inevitable! Wat hetzelfde wil zeggen, maar de matrix was gewoon een leuke film, en ik refereer graag. Dat voelt dan aan alsof ik een béétje cultuur heb hé…

(Ik ga trouwens daarna een nieuw projectje proberen starten, en wil graag wat meer mensen bereiken, dus als je me daarbij wil helpen, je vind me op facebook én op twitter!)

Terwijl dat aan mij al weinig besteed is, is dat voor de volgende generatie volgens mij al helemaal verdwenen koek. En kijk, ja, stereotypen dat werkt niet, weet ik wel. Heel soms vind je er nog eens eentje dat half klopt, maar meestal… Zo één samenvatting maken voor alle homo’s is toch op zich al absurd.

Het zit me misschien niet zo zeer dwars dat de generatie die volgt me soms doet twijfelen aan hoe het verder moet met homo’s in de toekomst. Ik ken waarschijnlijk gewoon de verkeerde jongens. Maar de meeste homo’s die ik ontmoet uit die leeftijdsgroep zijn zo van die poppetjes met betwijfelbare inhoud. Vaak overmatig geobsedeerd met zichzelf, de spiegel en andere oppervlakkigheden.

Een grote stap achteruit als die jongens ‘de beweging’ moeten gaan dragen, omdat die het idee van onze diversiteit teniet doen. En begrijp me absoluut niet verkeerd, want zonder hun zou de diversiteit er ook niet zijn, ik vraag me alleen af waar de anderen zijn…

‘dorie, Ik wijk af.

Ik wilde gewoon even concluderen dat ik soms het gevoel heb wat cultuur te kennen, maar loop zo heel soms gewoon knal tegen mijn eigen muur van onwetendheid. Het is niet omdat ik de ‘Rocky Horror Picture Show‘ kan meezingen, dat ik daardoor cultuurkennis bezit… helaas.

En die muur kwam ik vandaag weer tegen in een triviaal gesprek over muziekgenres. Want voor mij houd die wereld na pop snel op. Als je dan eens hoort wat er nog allemaal rondloopt, is dat een kleine oogopener. ‘Amaai, gewéldig!’

Dus dat stoort me dan, aan mezelf vooral, en nu wil ik eens iets anders beluisteren dan weer eens de cd van Adele of The gossip. Ik weet alleen nog niet waar te beginnen. Deze week al drie keer de term ‘dubstep‘ gelezen in de boekskens. Misschien daar eens mee starten.

Want kijk, mijn moraal, waarom zou ik zeggen dat mensen moeten openstaan voor elkaar, en dan zelf niet openstaan voor nieuwe dingen, zoals vreemd klinkende muziekgenres. Ik weet wel al dat heavy metal of acid niets voor mij is, maar er zijn daar ongetwijfeld muzikanten die ik kan leren kennen, die mij van mijn sokken blazen. Als je zo kijkt naar de wereld, ligt die laatste aan jouw voeten.

Als ik mag afsluiten in het Engels: Let’s go out there, and be amazed!

Soms valt er dan eens een boom op je weg, ofzo, en moet je een omweg of een andere baan nemen, zo gaat dat in het leven. Zaken lopen niet altijd volgens plan. En dan zou je even willen uitstappen en kijken. “hé, wat is dit en wat kan ik er aan doen.” Maar helaas, zonder remmen kan dat niet. Tenzij we botsen, maar aan die snelheid is dat gewoon dodelijk.

De metafoor gaat door, dat in die zin als het je allemaal even teveel is, je van de hoofdweg afrijd in de kleine straatjes. Soms zijn die straatjes leuk vol zon en regent het er cocktails, soms zijn die straatjes vooral héél rustig.

Op een gegeven moment, echter, aan het einde van jou reisweg ergens midden op een baan, zal je zonder naft zitten. Dan bolt je auto uit, en op een gegeven moment stopt die gewoon. Meestal rijden enkele van je familieleden en vrienden dan gewoon tegen je aan. Maar die moeten gewoon verder.

Ik ben enorm teleurgesteld in Babs. Kwam ze opeens af met een heel emotioneel geladen verhaal, terwijl ze een foute mening had gevormd en daarop verder ging. Fout in die zin dat ze zich baseerde op verkeerd geïnterpreteerde feiten, en daardoor een mening had die eigenlijk niet van toepassing was. Schrijf ik een vriendelijke mail terug waarop ik een duidelijke ‘fok joe’ verwacht, krijg ik niet eens een antwoord.

Hier zit ik dan met mijn hoofd in de war omdat een meisje, vastzittend in haar tienerlogica, mij niet snapte. Het is nochtans volledig irreëel om middelbaar-logica toe te passen in -bij voorbeeld- een sociale dynamiek in het dagdagelijkse leven van werkende mensen. En zo concludeer ik dat ik ten opzichte van haar verder sta, op gebied van volwassen zijn, en voel me daar nu op bestraft.

Dus wil/moet ik maar weer ‘the bigger man’ zijn, en het gewoon laten voorbij gaan. Dus bij deze, heb ik het van me af geschreven, weer een hoofdstuk afgesloten.

Want, zie je vrienden, het hoeft niet altijd te gaan om gelijk te halen. In haar wereldje zal ze  ook wel gelijk hebben, je moet dat begrijpen. Iedereen heeft een perspectief en ik weiger te beweren dat mijn perspectief het beste of het enige is. Leven en laten leven. Of m.a.w. ‘ze doet maar’! (Zolang ze me niet gaat persoonlijk aanvallen of zwartmaken.)

Eerlijk gezegd, mijn gewicht is zo’n obsessie. Ik heb in het verleden altijd teveel gewogen, maar er zijn altijd pieken (of eerder dalen) waar ik ‘het ideale gewicht’ bijna benader. Hoe minder ik weeg, trouwens, hoe meer mijn gewicht obsessief word gecontroleerd.

Ondertussen weet ik al zoveel over ‘hoe je moet afvallen’, maar theorie omzetten naar praktijk is nog steeds de grootste opgave. Omdat het bijvoorbeeld vaak in een bepaalde levensstijl niet past om meer sport te integreren. (En geef mij geen ‘tijd moet je maken’-bullshit, realistisch gezien gaat dat niet altijd…)

En dan zijn er altijd wijsneuzen die denken dat zij het geheim van afvallen ontdekt hebben, maar bijna niemand heeft me ervan kunnen overtuigen dat ze er ook maar iets van weten. In diezelfde denklijn haat ik het als zo’n magere lat mij gaat vertellen over dik zijn. Of erger nog, dat ze zelf dik zijn.

Ikzelf heb al verschillende afmetingen gezien, ik heb daar een genuanceerde mening over. Ik weet ook waar ik zélf naar toe wil, want laat ik één ding duidelijk stellen… een magere lat, dat wil ik niet zélf worden. Zo een afgetrainde sixpack is ook niet ‘mijn ding’.

Dat zou mijns inziens nooit een doel moeten zijn voor de ‘jan met de pet’, omdat het spreekt van een schoonheidsideaal waar we eigenlijk niet achter staan.

En dan zeggen ze vaak van homo’s dat ze ijdel zijn. Ik wil mijn gewicht bedwingen omdat ik de 100 gezien heb, en geloof me als ik zeg, het is veel leuker aan de andere kant van de lijn. Ik weeg nog altijd teveel, maar ik heb minder ademnood, minder hartkloppingen, minder rugklachten en een algemeen betere fysiek… mijn obsessie is dat ik die wil behouden, niet mijn zoektocht naar het zogenoemde perfecte lichaam.

Dat is niet ijdel… dat is een realistische doelstelling.

Lang voor de zomer begon leerde ik een jongen kennen, zijn naam was Wout. En Wout was vooral onbeschikbaar, omdat hij de looks en de body had van een afgetrainde pornoster. Hij wist toen wat er hot was, waar de wildste feestjes waren, en met wie we moesten praten om ergens binnen te raken.

Ik, aan de andere kant, nieuw in ‘het milieu’ en op zoek naar avontuur was voor hem niet echt date-materiaal. Hij was enorm goed bevriend, bovendien, met mijn nicht, en zij vond het idee dat ik met hem iets zou beginnen alleen maar vies. Al denk ik dat ze mogelijk gewoon jaloers was dat ik een kans maakte…

Want desondanks alles, eigenlijk, bloeide er iets tussen ons. Wij hebben het destijds beiden ontkent, en pas veel later bekend, maar op een gegeven moment moet het aan mij te zien zijn geweest, want iedereen vond dat ik er verliefd uitzag.

Zo zichtbaar was het bijvoorbeeld op een verjaardagsfeestje van mijn tante, waar ook Wout aanwezig zou zijn. Ik was een beetje depri omdat ik blij was dat ik hem kon zien, maar niet verder kon met mijn gevoelens. Dat hele gevoel ging weg, de seconde dat hij door de deur wandelde, en kwam terug toen hij weer weg moest.

Maar bij de pakken blijven zitten en jezelf tormenteren heeft geen zin, dus moest ik verder. En alsof het magie was, of mijn lot, kwam aldaar Steven ten tonele.

Steven had na een zware ruzie met zijn lief besloten de relatie te stoppen. Omdat hij niet al te veel mensen meer kende, want zo gaat dat soms na een relatie, sprak hij met mij.  En na een paar msn-gesprekjes, vroeg hij of ik niet eens samen uit wilde. Ik dacht date, want al mijn emoties en gevoelens kwamen gewoon terug, hij dacht ‘wingman’.

Want eerst was dat eens een koffie of een film, maar dan wou hij steeds liever op café, en het liefst van al was dat een holebidanscafé. Ik ging gewillig mee, en zo is dankzij Steven de zomer van mijn leven begonnen.

Die zomer de eindigde met een verschrikkelijke leugen. Toen de zomer zowat ten einde liep, kwamen we opmerkelijk veel vaker Wout tegen. Bijgevolg kwam het moment waarop wij met drie eens uit wilde gaan.

Op een zaterdag was er een hip gay feestje in de buurt van Gent, niet ver van waar mijn nicht op kot zat. Omdat zij Wout en mezelf vertrouwde mochten we daar crashen, op voorwaarde dat we niets met elkaar zouden ‘doen’.

Steven en ik sliepen op een slaapbank, in wat de woonkamer moest zijn, Wout in de slaapkamer. Ik herinner me nog levendig dat ik al in het bed lag in te dommelen, want het was na een fuif dus laat en ik had wel ook enige alcohol op, en ik hoorde de twee andere giechelen in de badkamer. Maar Steven kwam alsnog naast me liggen, en uiteindelijk vielen we gewoon in slaap.

Terwijl ik stiekem lag te dromen van wat er zou gebeuren moest ik wout gaan opzoeken in zijn bed, werd ik wakker van Steven die plots opstond. Ik mompelde ‘Alles goed?’, en hij zei dat hij even een sigaretje wilde roken. Hij is pas twee uur later weer in bed gekropen.

Ik had toen het gevoel dat jullie nu zouden moeten hebben. ‘Daar is iets gebeurd.’ Maar beide jongens wisten het te ontkennen de volgende ochtend, en ik heb hen geloofd. Al vertrouwde ik het niet. Terecht, zo bleek nog geen maand later.

En zo ben ik me emotioneel gaan opsluiten. Ik heb Steven weinig gesproken sinds die avond, en Wout is niet veel later verhuisd naar Londen. Dit was voor mij het einde van mij puberale liefdesleven, en het begin van … zoveel meer moois!