Het is maandag, en dan stap ik ‘s morgens op een zombietrein. Lege expressies op gezichten, eenzaam voor zich uit staren, weinig glimgelach, allemaal stuk voor stuk zijn het pendelzombies.
Soms, na een moeilijke of korte nacht, ben ik ook zo’n zombie, maar meestel ben ik ‘s morgens vroeg al even vol van levensvreugd als dat ik dat zou zijn terwijl ik ‘s avonds wild de bloemen buitengooi.
Zo zaten er vandaag, onder andere, twee jongens. Hun warrige hoofden verbonden door een gedeelde fijne witte draad dat vasthing aan een toestel dat hen in zombiestaat wist te houden.
Met lege ogen staarden ze naar het toestel, hun mond licht geopend, als ware ze half in ‘t slaap. Klaar voor hun eerste “braaaaaiiins”. Vast waren ze gebiologeerd aan het kijken naar de een of de andere boeiende serie.
Verder tel ik twee slapende mensen in een opmerkelijke trein-slaap-houding, en wel zes mensen die zichzelf afschermen van de wereld met wat tegenwoordig moet doorgaan als muziek.
Kom, zombietrein, laten we de maandag vredig beginnen. Geef mij maar wat zachte muziek en een koffie, ik glimlach de hele trein wel wakker.
Nu, ‘s morgens op de trein maken ze het soms zo warm dat ge ervan in slaap valt… Maar ja, beter warm dan zitten te bibberen hé
@Wildcard Ge kunt die warmte zelf verminderen heb ik geleerd van mijn lief vorige maand. Onder de deur hangt een knop om de temperatuur in de wagon zelf te regelen.
Leuk stukje btw!